تاثير شيوه‌هاي مختلف خودگفتاري انگيزشي، آموزشي و تركيبي بر خودكارامدي جسماني، اكتساب و يادگيري تكليف پرتاب دارت

The Effects of Different Methods of Self-Talk (Motivational, Instructional, and Combined) on Physical Efficacy, Acquisition and Learning of Dart Throw Task

هدف از مطالعه حاضر، بررسي تاثير شيوه‌هاي مختلف خودگفتاري انگيزشي، آموزشي و تركيبي بر اكتساب و يادگيري يك تكليف ادراكي حركتي (دارت) و خودكارامدي جسماني در دانش‌آموزان دختر 18-13 ساله بود. 48 دانش‌آموز دختر با ميانگين سني 46/15 سال كه در پرتاب دارت مبتدي بودند، داوطلبانه در اين پژوهش شركت كردند. آزمودني‌ها پس از شركت در جلسه آموزشي و پيش‌آزمون به چهار گروه 12 نفري شامل گروه‌هاي خودگفتاري انگيزشي، آموزشي، انگيزشي-آموزشي و تمرين جسماني تقسيم شدند. دوره مداخله شامل 10 جلسه اكتساب، دو جلسه آزمون يادداري و يك جلسه آزمون انتقال بود. براي تحليل داده‌ها از تحليل واريانس يكراهه و تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. يافته‌هاي اين پژوهش نشان داد كه در مراحل اكتساب، يادداري فوري و يادداري تاخيري شيوه‌هاي خودگفتاري تركيبي (انگيزشي-آموزشي) و آموزشي بيشتر از خودگفتاري انگيزشي و تمرين جسماني به بهبود عملكرد پرتاب دارت در نوجوانان 18-13 ساله منجر شد. در مرحله انتقال بهترين عملكرد مربوط به شيوه خودگفتاري آموزشي بود و سه شيوه ديگر به يك اندازه عملكرد داشتند. همچنين نتايج نشان داد كه مداخله‌هاي مختلف اثر معنا‌داري بر خودكارامدي جسماني افراد نداشت.