ارتباط بين رشد حركتي و رشد اجتماعي كودكان درخودمانده 10 - 6 سال شهر مشهد

The Relationship between Motor Development and Social Development in Autistic Children Aged between 6 and 10 in Mashhad City

اصطلاح درخودمانده در مورد افرادي به‌كار مي‌رود كه داراي مجموعه‌اي از اختلالات رشدي وابسته به سيستم اعصاب مركزي باشند. اين كودكان با نقص در تعامل اجتماعي، زبان و ارتباطات شناخته مي‌شوند. هدف از اين پژوهش بررسي ارتباط بين رشد حركتي و رشد اجتماعي كودكان درخودمانده10-6 سال شهر مشهد بود. نمونه آماري تحقيق 41 دانش‌آموز (31 پسر و 10 دختر) مبتلا به اختلال درخودماندگي با عملكرد بالا بود. محقق نخست با استفاده از پرسشنامه ارتباطات اجتماعي(SCQ)، نمره رشد اجتماعي كودكان را به‌دست آورد. سپس براي تعيين سطح رشد حركتي، از مقياس رشد حركتي لينكلن– ازرتسكي بهره برد. در بررسي آماري داده‌ها، در بخش توصيفي از ميانگين و انحراف معيار و در بخش استنباطي از آزمون ضريب همبستگي پيرسون در سطح اطمينان 95 درصد استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين رشد حركتي با رشد اجتماعي پسران و دختران درخودمانده ارتباط معنا‌داري وجود دارد (05/0P < ). همچنين در بخش پسران اين ارتباط بين مهارت‌هاي حركتي درشت، مهارت‌هاي حركتي ظريف و هماهنگي چشم و دست با رشد اجتماعي معنا‌دار بود (05/0P < ). در بخش دختران ارتباط بين مهارت‌هاي حركتي ظريف و هماهنگي چشم و دست با رشد اجتماعي معنا‌دار بود (05/0P < )، اما ارتباط معنا‌داري بين چابكي انگشتان با رشد اجتماعي در هيچ‌يك از دو گروه پسران و دختران مشاهده نشد (05/0 < P). نتايج در زمينه ارتباط بين رشد حركتي و رشد اجتماعي نشان مي‌دهد كه اعمال مهارت‌هاي حركتي ممكن است در بهبود دانش‌آموزان اوتيسمي موثر باشد.