الگوي رفتاري قدرت‌هاي بزرگ در مديريت بحران هاي بين المللي در نظام تك-چندقطبي

آنچه در اين مقاله كانون توجه و تمركز است، مسئله الگوي رفتاري قدرت هاي بزرگ در مديريت بحرا ن هاي بين المللي ، تحت تاثير شرايط و نظمي خاص است. براساس اينكه ساختار و فرايند نظام بين الملل چگونه است، نحوه مديريت بحران ها و الگوي رفتاري دولت ها نيز متفاوت خواهد بود؛ بنابراين، اين مقاله با كاربست نظريه واقع گرايي ساختاري، درصدد يافتن الگوي مديريت بحران ها از سوي قدرت هاي بزرگ در نظام تك چند قطبي است؛ در اين راستا ، پرسش اصلي مقاله اين است كه اقتضائات نظام تك چندقطبي چگونه بر الگوي رفتاري قدرت هاي بزرگ در مديريت بحران هاي بين المللي تاثير گذاشته است؟ بر اين اساس، فرضيه اين است كه محدوديت هاي نظام تك چندقطبي ، الگوي رفتاري قدرت هاي بزرگ را در عرصه سياست بين الملل در مديريت « موازنه قواي نامتقارن » به سمت بحران ها سوق داده است. موازنه قواي نامتقارن، به عنوان يك الگوي رفتاري از ابزارهاي متفاوتي مانند ابزار نهادي ، ابزار ائتلافي، ابزار تهاجمي و ابزار تحريمي بهره مي گيرد تا بحران ها را مديريت كند. سطح تحليل پژوهش ، مطابق با نظريه واقع گرايي ساختاري ، از نوع تصوير سوم يا سطح نظام بين الملل پيروي مي كند و روش پژوهش نيز مبتني بر راهبرد پژ وهشي توصيفي - تحليلي است