سنجش دعوي « امتناع تأسيس انديشه سياسي بر مبناي انديشه عرفاني»

فهم سرشت «عرفان» به عنوان بخش مهمي از ميراث فكري ايران و ارزيابي رابطه آن با «انديشه سياسي» و تبيين و ايضاحِ قابليت آن در تأسيس انديشه سياسيِ هنجاري هدف اصلي اين مقاله است. برخلاف رويكردهايي كه عرفان را متضمن ناسازه هايي دانسته اند كه مانع از سازگاري آن با انديشه سياسي شده است، در اين مقاله با بهره گيري از روش تفسيري و ارزيابي برخي از مهمترين متون عرفاني نشان داده ايم كه نسبت هايي چون دنيا گريزي، فردگرايي، باطني گري، نخبه گرايي و عقل ستيزي كه با استناد به برخي شواهد موجود در ميراث تفكر عرفاني از سوي مدعيان ناسازگاري عرفان و سياست، در جهت اثبات ناسازگاري انديشه‌ي سياسي با تفكر عرفاني ارائه شده است، نوعاً به شكلي گزينش گرانه به كار گرفته شده اند و وافي به مقصود نيستند؛ در مقابل دلالت ها و نشانه هايي در سنت عرفاني همانند مصاحبت، مدارا، فتوت و دوستي و ...وجود دارد كه گواه سازگاري بين عرفان و انديشه مدني و سياسي است و يا دست كم رويكرد «امتناع» را با چالش جدي مواجه مي سازند.