خِرد مينوي در روش‌شناسي علمي پژوهش‌هاي روان‌شناسي و علوم تربيتي در ايران

موضوع اين مقاله پاسخ‌گويي به اين سوال اساسي است كه چرا جامعه روان‌شناسي و تعليم و تربيت ايران به انديشه‌هاي نو در روش‌شناسي تحقيق نياز دارد. براي پاسخ به اين سوال، نويسنده از برخي نتايج پژوهش خود در مورد بررسي «روش‌شناسي پژوهش در روان‌شناسي و علوم تربيتي در ايران»، با هدف آزمون چندين فرضيه از جمله اين كه «متون و منابعي كه در كلاس‌هاي درسي دانشگاهي روش تحقيق در روا‌ن‌شناسي و علوم تربيتي مورد استفاده قرار مي‌گيرند، عموما بر بنيادهاي نظري فلسفه تحصّلي و پساتحصّلي استوارند» و «جامعه روان‌شناسي و تعليم و تربيت ايران به اين مساله توجه جدّي ندارد كه دانش روان‌شناسي و علوم تربيتي نيازمند نگرشي نو به مباني فلسفه علم و بهره‌گيري كافي از روش‌هاي كيفي و تركيبي و نوآوري در روش‌شناسي پژوهشي است» و... بهره گرفته و به نتايجي رسيده كه خلاصه آن در اين مقاله مورد بحث و بررسي قرار گرفته است.