اصالت علوي نهج البلاغه

نهج البلاغه، پس از قرآن كريم، مقدس ترين متن ديني شيعه و برجسته ترين متن ادبي عرب است. از قرآن كريم كه بگذريم، هيچ متن مقدسي در فرهنگ اسلامي به اندازه نهج البلاغه نسخه خطي، شرح و تفصيل و ترجمه ندارد و متون ادب فارسي و عرب پس از قرآن كريم، آن مايه كه از نهج البلاغه اثر پذيرفته، از هيچ متن مقدسي اثر نپذيرفته است. با اين حال، برخي كوشيده اند اين كتاب مقدس را مخدوش و متحول جلوه دهند; از اين رو گاه اصالتِ علوي آن را انكار كرده، و گاه در گردآورنده اش ترديد رواداشته اند. مقاله حاضر، كه در حمايت از علويتِ نهج البلاغه و درستي اسناد گردآوري آن به سيدرضي(ره) نگارش يافته است، با اشاره اي كوتاه به پيشينه بحث آغاز مي شود; آن گاه با تكيه بر متون بازمانده از سيدرضي(ره) و نيز متن نهج البلاغه، و هم چنين اجازات علمي و نسخه هاي خطي و شروح پرشمار نهج البلاغه، اثبات مي شود كه گردآورنده امين اين كتاب قطعاً سيدرضي(ره) است. سپس با طرح و شرح شماري از دلايل كساني كه دست كم همه نهج البلاغه را از امام علي(ع) ندانسته اند، شماري از آن ها پاسخ داده مي شود تا تاييد گردد كه سراسر نهج البلاغه از علي(ع) است.