پلانتينگا و مسئلۀ عقلانيت خداباوري

Plantinga and rationality of Theism

در این مقاله عقلانیت خداباوری را در سه اثر مهم پلانتینگا دنبال كرده‌ایم؛ سه اثری كه نویسنده در آنها توانسته است ضمن پاسخ دادن به ایراد‌های منتقدان، دیدگاه خود را بیان كند. ما در این نوشتار سیر بحث پلانتینگا در این كتاب‌ها را دنبال كرده‌ و پس از تبیین دیدگاه وی، به نقد و بررسی آن پرداخته‌ایم. بر این اساس ابتدا به نقد و بررسی برهان تمثیلی وی پرداخته می‌شود و در ادامه بیان خواهد شد كه در نقد‌های وی به قرینه‌گرایی و مبناگرایی نوعی تهافت دیده می‌شود. در پایان نیز گفته خواهد شد كه این دیدگاه وی كه باور به خدا نیازی به قرینه ندارد، به نوعی ایمان‌گرایی نزدیك است.  

In this article the rationality of faith in Plantingaʹs three major works is studied – the three works in which the author, while responding to the critiques, presents his viewpoints. In this contribution, Plantingaʹs line of argumentation in these books is sought and then, having explained his views, they are being analyzed. Hence, first his analogical argument is criticized and then it will be discussed that there is incoherence in his critiques of the evidentialism and foundationalism. It will be mentioned also, in the end, that his idea that the belief in God needs no evidence is a kind of fideism.