ضمان ناشي از آتش افروزي در حقوق اسلامي

هرگاه كسي آتشي بيفروزد و آن آتش به قدر متعارف باشد و شخص نداند كه به ملك ديگري سرايت مي كند، مسئول خسارت هاي ناشي از آن نيست. اين حكم فقهي كه منطبق با تعريف هاي جديد حقوقدانان از تقصير است، در قانون مجازات اسلامي جديد نيز ديده مي شود، با اين حال، تنها در فرضي به كار مي رود كه آتش در محل مُجاز افروخته شود. بنابراين، هرگاه آتش در محل غيرمُجاز، شامل املاك ديگران يا حتي معابر عمومي افروخته شود، به دليل ماهيت خطرناك خويش، با اثبات انتساب روشن كردن آتش به فرد و به صرف ورود زيان، او ملزم به جبران خسارت است؛ حتي اگر آتش افروز آگاه نباشد يا به مقدار نياز خويش آتش روشن كند. حال بايد دانست كه اين رويكرد فقهي را مي توان در حقوق كنوني ايران اعمال كرد يا خير. با نظر به قانون هاي موضوعه و تحليل نظر فقهاي شيعه و انطباق آن با حقوق اهل سنت، مي توان به چنين نتيجه اي رسيد و انطباق آن را با حقوق عرفي جديد تاييد كرد.