مقايسه اثر بخشي درمان شناختي- رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ميزان خشم دانش آموزان پسر مقطع متوسطه شهر تهران

سابقه و هدف: خشم، هيجاني طبيعي و داراي ارزش انطباقي است اما زماني كه از كنترل خارج شود، مي تواند به مشكلاتي در كار، روابط و كيفيت كلي زندگي منجر شود. هدف پژوهش حاضر، مقايسه اثر بخشي دو روش درمان شناختي-رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كنترل خشم دانش آموزان پسر بود. مواد و روش ها: در اين پژوهش شبه آزمايشي كه به صورت پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل انجام گرفت، با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي، 45 نفر از دانش آموزان پسر سال آخر دوره دوم متوسطه منطقه 2 آموزش و پرورش استان تهران كه سال تحصيلي 1396-1395 مشغول به تحصيل بودند، انتخاب و به طور تصادفي به سه گروه 15 نفره (دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل) تقسيم شدند. گروه اول تحت 9 جلسه 60 دقيقه اي درمان شناختي-رفتاري و گروه دوم تحت 9 جلسه 120 دقيقه اي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد قرار گرفتند. داده ها از طريق پرسشنامه خشم اسپيلبرگر جمع آوري گرديد. براي تحليل داده ها از تحليل كوواريانس توسط نرم افزار 22-SPSS استفاده گرديد. يافته ها: درمان شناختي-رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در گروه هاي آزمايش باعث كاهش خشم شد (01/0P < )، اما در گروه كنترل چنين تغييري مشاهده نشد. همچنين بين درمان شناختي-رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در كاهش خشم، اختلاف معناداري مشاهده نشد (05/0P > ). نتيجه گيري: بر اساس يافته ها مي توان نتيجه گيري كرد كه درمان شناختي-رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، خشم دانش آموزان را كاهش مي-دهند. لذا تدوين اين مداخلات درماني مي تواند سبب كاهش خشم دانش آموزان و مشكلات تحصيلي آن ها شود