ظروف سفالي آلبارِلو: شناخت و طبقه بندي آنها در جهان اسلام

يكي از فرم هاي رايج سفالينه ها در جهان اسلام، ظروف سفالي موسوم به «آلبارلو»[1] است كه از لحاظ تزيين و تكنيك ساخت داراي تنوع بسيار است. مطالعه و شناخت دقيق اين فرم سفالي و شاخصه هاي تزييني آن از ايران تا شمال آفريقا، از مهم ترين اهداف اين پژوهش است. براساس پژوهش انجام شده، ظروف سفالي آلبارلو به دو گروه بدنه استوانه اي و اندكي مقعر (گلداني شكل)، و بدنه محدب (خمچه مانند) قابل طبقه بندي است؛ سفالينه هاي استوانه اي و مقعر براي داروهاي خشك، مانند ادويه جات و ضماد، و سفالينه هاي بدنه محدب براي داروهاي مايع كاربرد داشته است. توليد اين ظروف سفالي از سده چهارم هجري در ايران رواج داشته و با گسترش تكنيك هاي سفال گري در اواسط دوره سلجوقي و توليد انبوه آن (به ويژه سفال زرين فام) در ايران و مناطق غربي جهان اسلام چون سوريه، مصر و اسپانيا ارتباط مستقيم يافته است.