بازتاب توسعه اجتماعي در قوانين برنامه‏ هاي پنجگانه توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي جمهوري اسلامي ايران 1394-1368

توسعه‏ ي اجتماعي بدون شك فرايندي چند بعدي است و در برگيرنده‏ ي زنجيره اي از عوامل، شامل جنبه‏ هاي سياسي، اقتصادي ـ اجتماعي، فرهنگي و حقوقي است و نيز مجموعه‏ اي از فعاليت‏هاي چند سطحي است كه دولت و نهادها، جامعه‏ ي مدني و حتي اجتماع جهاني در آن نقش دارند. در اين تحقيق به بررسي توسعه‏ي اجتماعي با تاكيد بر دو بعد رفاهي و انسان‏ گرايانه توسعه، در قوانين برنامه‏ ي توسعه ‏ي اول، دوم، سوم، چهارم و پنجم از سال 1368 تا سال 1394 پرداخته ايم، تا مشخص شود كه برنامه‏ هاي توسعه چه رويكردي به توسعه‏ ي اجتماعي دارند و چه نقاط قوت و ضعفي وجود دارد؟ در همين راستا از دو شاخص: رفاهي و انسان‏گرايانه براي ارزيابي توسعه‏ ي اجتماعي استفاده كرديم. روش تحقيق در اين پژوهش تحليل محتواي كمي مي باشد. جامعه‏ ي آماري اين پژوهش كليه‏ ي قوانين برنامه ‏ي اول توسعه تا پنجم مي باشد و به دليل اينكه تمامي برنامه‏ هاي توسعه بررسي شده است هيچ نمونه‏ گيري‏اي وجود ندارد؛ نتايج بدست آمده نشان مي‏دهد كه در بيشتر برنامه‏ ها تاكيد بر شاخص‏ هاي رفاهي توسعه بوده است و شاخص‏ هاي انسان‏گرايانه به صورت قابل توجهي، مورد بي‏ توجهي قرار گرفته است. ضعيف‏ترين برنامه‏ ارزيابي شده، برنامه‏ اول توسعه مي باشد.