تحليل نسبت فرهنگ عمومي و بنيادي بوييان بر اساس نظريه سه وجهي فرهنگ

پژوهش پيش رو به تحليل نسبت دو لايه فرهنگ عمومي و بنيادي در جامعه تحت حاكميت آل بويه در سه شاخه فارس، جبال و عراق عرب بر اساس نظريه سه وجهي فرهنگ مي پردازد. در اين پژوهش، لايه هاي فرهنگ عمومي و بنيادي آل بويه به صورت يك سيستم، يعني سيستم فرهنگ در نظر گرفته شده و تحليل گرديده است. به منظور انتخاب چارچوب نظري براي تحليل موضوع، از يك روش تحقيق الگويي كه به تبيين چيستي و چرايي اين دو لايه مي پردازد استفاده شده و با ترسيم جدولي سه بعدي، به شناسايي و تعيين مصاديق خانه هاي جدول پرداخته شده است. مزيت روش انتخاب شده، به كارگيري مباني تازه معرفت شناختي است كه در اين پژوهش با استفاده از آن، فرهنگ عمومي و بنيادي بوييان و نوع ارتباط و چگونگي تعامل آن دو، نسبت به يكديگر تحليل شده اند. دستاورد پژوهش گوياي آن است كه دو لايه فرهنگ بنيادي و عمومي بوييان، نسبت به يكديگر خصلت زيربنايي ـ روبنايي دارند و در تعاملي به شدت تنگاتنگ با يكديگرند. به ديگر سخن، فرهنگ بنيادي اين دوره كه حكم زير بنا را دارد، خطوط اصلي نظام اعتقادي ـ ارزشي ايشان را ترسيم كرده و شكل عملياتي و اجرايي شده آن در فرهنگ عمومي كه در حكم روبناست انعكاس يافته است. به بيان ديگر، اگر به دقت و بر پايه شواهد به تحقيق در فرهنگ بنيادي و عمومي سده هاي چهارم و پنجم در عراق عرب و غرب ايران پرداخته شود، به روشني شاهد التقاطي و تلفيقي بودن لايه فرهنگ بنيادي (اسلامي ـ زرتشتي) و انعكاس آن در لايه عمومي به شكل تاثيرگذاري شديد فرهنگ ايران عصر ساساني خواهيم بود. در اين راستا، اطلاعات موجود با تكيه بر اسناد و منابع كتابخانه اي و مبتني بر رويكرد تحليلي ـ توصيفي گردآوري شده است.