تقابل معرفتي رويكردهاي بومي گرايي در توسعه علوم انساني

توسعه علوم انساني بخشي مهم از توسعه ساختار سياسي اجتماعي محسوب مي­شود. بررسي وجوه توسعه علوم انساني براي كشورهاي در حال توسعه بسيار مهم و ضروري است. در مباحث مربوط به توسعه علوم انساني در ايران و كشورهاي در حال توسعه، دو جريان مهم معرفتي «بومي­ گرايي كاركردي» و «بومي­ گرايي معرفت­ شناسانه» قرار دارند و همواره تقابل­ هاي رويكردي را با يكديگر داشته­ اند كه موجب كندي تحول در توسعه علوم انساني گشته است. در اين پژوهش قصد آن داريم كه با يك روش كيفي و بهره ­گيري از ابزارگردآوري داده­ ها كيفي به اين سوال پاسخ دهيم (سوال اصلي) كه «تقابل رويكرد بومي­ گرايي كاركردي و رويكرد بومي­ گرايي معرفت­شناسانه در بومي­ سازي و توسعه علوم انساني چگونه سبب كارآمدي و يا ناكارآمدي اين حوزه مي­گردد؟». فرضيه اصلي ما در اين پژوهش بيان مي­دارد كه «تقابل رويكرد بومي­ گرايي كاركردي و رويكرد بومي­ گرايي معرفت شناسانه سبب كُندشدن فرآيند توسعه علوم انساني و عدم تحقق بومي­ سازي در ايران شده و حركت به سمت رويكرد تلفيقي ـ تركيبي در اين حوزه، راه گشاي وضعيت فوق مي ­باشد».