آبشخورهاي فرهنگي و ديني شعر شفيعي كدكني

شفيعي‌كدكني با انتشار دوازده دفتر شعري و نيز انتشار شعرهاي پراكنده در نشريات، در ميان شاعران معاصر بعنوان شاعري بزرگ و صاحب سبك شناخته شده‌است. يكي از ويژگيهايي كه شعر او را از شعر ساير شاعران ممتاز و مشخص ميگرداند پشتوانة غني فرهنگي شعر اوست. در اين مقاله آبشخورهاي اين پشتوانة فرهنگي و چگونگي نمود عناصر آن بررسي ميشود تا از اين طريق هم نقش ميراث فرهنگي در آفرينش آثار هنري جديد مشخص شود و هم بخشي از گرايشهاي فكري شاعر شناخته گردد. براي اين منظور پس از شناسايي و استخراج‌ عناصر فرهنگي، آنها را طبقه‌بندي و تحليل كرده‌ايم. نتيجة پژوهش نشان ميدهد كه علاوه بر عناصر فرهنگ ايراني، عناصر فرهنگي ساير ملل در شعر شفيعي حضور دارند و رابطة شعر شفيعي با اين ميراث فرهنگي يك رابطة دو سويه است. از طرفي اين ميراث فرهنگي به شعر شفيعي عمقِ معنايي و غناي زباني ميبخشد و از طرفي هم آن ميراث از زير گرد و غبار تاريخ به در كشيده ميشود و در آينة شعر شفيعي با چهره‎اي تازه و نو به حيات خود ادامه ميدهد و با زندگي و جامعة امروزي پيوند بر قرار ميكند.