اصطلاحات بديع موسيقايي در شعر طغراي مشهدي، يكي از ويژگيهاي سبكي او

كي از مختصات زباني سبك هندي گسترش دايره واژگان شعر است. طغراي مشهدي بعنوان يكي از سخنسرايان طرز نو يا سبك هندي براي مضمون آفريني و تركيب سازي از اصطلاحات بديع موسيقايي بهره ميگيرد. جدا از معناي غريب پاره اي از اين اصطلاحات كه منجر به بياني پيچيده و دشوارياب در شعر او گرديده است پرسش اصلي ما ميزان نوآوري و ابتكار طغرا در كاربرد اين اصطلاحات با توجه به شعر پيشينيان و اثرگذاري او بر شاعران پس از خود است. در اين تحقيق نشان خواهيم داد بسياري از اين اصطلاحات ابتدا توسط او به شعر فارسي راه يافته است و شعراي پس از او همچون قاآني بعنوان نماينده سبك بازگشت ادبي و شهريار و سايه بعنوان نمايندگان شعر معاصر از اين اصطلاحات بهره گرفته اند.