پيشگيري اجتماعي پليس از بزهكاري كودكان

آنچه در پيشگيري اجتماعي پليس بسيار حائز اهميت است، توجه به قشرهاي مختلف مردم در همه گروهاي سني و نقش نهادهاي جامعه و نيز دستگاه هاي دولتي در پيشگيري از جرم است. امروزه در مطالعه برنامه هاي پيشگيرانه، كمتر برنامه پليسي را مي توان مشاهده كرد كه پليس به تنهايي و بدون مشاركت ساير نهادها و سازمان هاي غيررسمي و رسمي (به خصوص سازمان هاي مردم نهاد) به طراحي و اجراي برنامه هاي پيشگيرانه بپردازد. پيشگيري اجتماعي، از سويي كيفيت و اثربخشي برنامه ها را افزايش مي دهد و از سوي ديگر، هزينه هاي اقدام هاي پليسي را كاهش مي دهد. انعكاس پيشگيري اجتماعي در حقوق داخلي و حقوق بين الملل با استاندارد هاي علمي كاربردي متعددي تعريف شده است تا سياست مداران و مسئولان و از جمله پليس، نسبت به دادرسي ويژه كودكان و نوجوانان به عنوان بخشي مهم از جامعه اهتمام جدي معمول نمايند. به لحاظ تفاوت هاي اساسي كودكان با بزرگسالان و شرايط خاص اطفال و نوجوانان به عنوان موجودات انساني متفاوت از افراد بزرگسال كه شخصيت، استعداد، روان و جسم آنان درحال شكل گيري، رشد و شكوفايي مي باشد، سبب گرديده است تا رويكرد اجتماعي در مواجهه با آنان در موقعيت هاي گوناگون بزهكاري، بزه ديدگي، در معرض خطر بودن و يا شاهد و مطلع بودن از جرم مبتني بر يك سياست قضايي متفاوت باشد. بي ترديد اين رويكرد افتراقي نسبت به اطفال و نوجوانان در شرايط حاد، درپي انجام پژوهش ها و پيشرفت دانش و تغيير نگرش كيفرشناسان، روان پزشكان، جرم شناسان، روان شناسان، جامعه شناسان و حقوق دانان وعلماي علم اجتماع و پيدايش مكاتب جديد حاصل و دچار تحول هاي چشمگيري شده است.