تعامل پليس و تلويزيون؛ پيشگيري از جرم يا آموزش جرم

زمينه و هدف: رسانه‏ هاي جمعي به‌ويژه تلويزيون، نقش بسيار مهمي در بسترسازي افكار عمومي و تأمين امنيت و پيشگيري از وقوع جرم ايفا مي ‏كنند. اين ابزارها با توجه به توسعه كمي و كيفي خود در عمل مي ‏توانند هم فرصت و هم تهديدي براي امنيت اجتماعي باشند. پژوهش حاضر نقش سريال‌هاي اخير پليسي را در پيشگيري از جرم و آموزش آن بررسي كرده است. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر شيوه اجرا كيفي است و با روش تحليل محتواي كمي انجام شده است. جامعه تحليل را سريال‏هاي پليسي پرمخاطب تلويزيون ايران در پنج سال اخير تشكيل دادهاند و از بين آنها سريالهاي «زخم»، «رهايي» و «ميكاييل» مبناي تحليل قرار گرفته اند. براي سنجش پايايي تحقيق از اعتبار محتوايي يا صوري بهره گيري شده است كه براساس توافق نظرات و آراء صاحبنظران و اساتيد حوزه رسانه و جرم، شاخص‌ها و مقوله هاي مورد مطالعه و استخراج شده از اعتبار مناسبي برخوردار بودند. يافته‌ها و نتايج: نتايج پژوهش نشان داد كه 20 درصد محتواهاي پليسي سريال‌هاي مورد بررسي را آموزش جرم، 27 درصد آن‌ها را توانمندي پليس و پيشگيري از جرم، 21 درصد رواج ارزش هاي مثبت، 13 درصد رواج ارزش‌هاي منفي و 18 درصد را وظايف رسانه اي تشكيل داده است. بنابراين سريال‌هاي پليسي مي تواند به‌عنوان ابزار مؤثري در پيشگيري از جرم مورد استفاده قرار گيرد.