خانواده و پيشگيري انتظامي از جرم

امروزه، پليس با بهر ه گيري از علوم مختلفي از جمله پيشگيري وضعي، مي تواند جرايم را تشخيص دهد، تحليل كند و راهكارهايي براي رفع آنها ارائه دهد. نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران نيز به منظور انجام مأموريت هاي خود، برقراري نظم و امنيت و آسايش عمومي، مقابله با جرم و ناامني در سطح جامعه و مبارزه با مجرمان را سرلوحه همت خود قرار داده است. هر چند كه نگاه به پيشگيري در دستگاه و نظام پليس خالي از سابقه نيست اما در سال هاي اخير، به دلايل متعدد، مداخله و پيشگيري پليسي اهميت فراواني پيدا كرده و ناجا با بهر ه گيري از تجربيات متعدد بين المللي و همچنين سرمايه فرهنگي و تاريخي كشورمان، راهبردهاي معيني را اتخاذ نموده است. در اين مقاله، نقش تربيتي و آموزشي خانواده در پيشگيري از جرايم اجتماعي مورد بررسي قرار گرفته است. به عقيدة نگارنده، نقش پدر و مادر در تربيت فرزندان، به خصوص در دوران كودكي، سالم بودن محيط خانوادگي و داشتن امنيت و اعتماد به نفس مي تواند در داشتن شخصيتي سالم و پيشگيري از جرايم اجتماعي بسيار مؤثر باشند. توجه به وضع جوامع كنوني و ابعاد پيچيده ارتكاب جرم، مستلزم همكاري نهادهاي رسمي و جامعه مدني مي باشند. براي پيشگيري مؤثر كيفري، تمام بخش هاي جامعه بايد درگير شوند. ما نمي توانيم دست روي دست بگذاريم تا پليس تمام مشكل ها و مسائل ناشي از جرم را حل كند، مشاركت هاي قوي كه در بردارنده دولت با خدمات اجتماعي، انجمن ها، شركت ها، خانواده ها و اشخاص حقيقي باشند، كليد پيشگيري از جرم هستند.