حق استيفاي قصاص يا برخورداري از ديه در خصوص معاون در قتل مورث

قوانين ايران از جهت حرمان معاون قتل عمدي از ديه و ارث ساكت است. در دكترين حقوقي و منابع فقهي نيز نص خاصي جهت استناد در اين فرض به چشم نمي خورد. اين نوشتار در پي پاسخ به اين سؤال است كه آيا حكم مندرج در ماده ي 456 قانون مجازات اسلامي مصوب 1392 كه محروميت از ديه و ارث را به عنوان مجازات تبعي قاتل كه مورث خود را مي كشد مقرر نموده است، به معاون در قتل نيز تسري مي يابد. نتيجه آن كه، با التفات به قواعد مبنايي ايجاد آن حق و وحدت ملاك از موضوعات مشابه بايد قائل به تفكيك شد و با توجه به وجود يا نبود شرايط مسؤوليت كيفري در شخص معاون، حسب مورد قائل به حرمان يا تعلق ارث شويم؛ و در خصوص حق استيفاي قصاص و ديه، با استناد به عناصر متشكله ي جرم معاونت به ويژه عنصر رواني جرم كه مبناي ايجاد حق استيفاي قصاص و استقرار ديه است، با فرض وجود ساير شرايط، حكم به حرمان از ارث و ديه اقوي مي باشد.