ابعاد حقوقي بين المللي ايمن سازي هستها ي با توجه به كنوانسيون مشترك راجع به مديريت ايمني سوخت مصرف شده و پسماندهاي راديواكتيو

ايمن سازي هسته اي، محوري ترين اصل حقوق بين الملل هسته اي به شمار م يرود كه با موضوعاتي چون مسؤوليت مدني براي خسارت هسته اي و مسؤوليت عاملان كشتي هاي هسته اي مرتبط است؛ در دوران معاصر ايمن سازي هسته اي بيش از هر امر ديگري در زمينه ي مديريت پسماندهاي راديواكتيو و سوخت هسته اي مصرف شده ي راكتورهاي هسته اي مورد توجه قرار گرفته است كه در پي آن، كنوانسيون بين المللي موسوم به كنوانسيون مشترك راجع به مديريت ايمني سوخت مصرف شده و پسماندهاي راديواكتيو به تصويب رسيده است. در اين نوشتار در پي آن هستيم كه با توجه به قواعد ايمن سازي هسته اي در حقوق بين الملل هسته اي مشخص نماييم كه در كنوانسيون فوق الذكر مديريت پسماندهاي راديواكتيو و سوخت هسته اي مصرف شده به چه نحو تحقق مي پذيرد. نتيجه ي تحقيق آن است كه دولتها در زمينه ي كنوانسيون مشترك راجع به مديريت ايمني سوخت مصرف شده و پسماندهاي راديواكتيو، اصلي ترين نهاد مديريت كننده محسوب مي شوند و تعهداتي چون ايجاد و برقراري چهارچوب قانوني براي حاكم بودن مديريت ايمني سوخت مصرف شده و پسماندهاي راديو اكتيو، تضمين محافظت افراد، جامعه و محيط زيست در مقابل خطرات راديولوژيك و ساير خطرات را بر عهده دارند و روشهاي آن عبارت است از: طراحي و ساخت تأسيسات و برقراري مقررات براي تضمين اين كه امنيت تأسيسات هسته اي در طول عمليات و پس از بسته شدن حفظ شود.