روايت لويناس از مسئوليت اخلاقي به مشابه واقعيت انضمامي من ؛ گريزناپذير و تقارن ناپذير

شرط امكان اخلاق براي لويناس با لحظه مواجهه رودرروي ديگري در ساحت زيستن روزمره تعريف مي شود. در مرحله اول، انسان خود را فاعل زيستن در موقعيت مكاني و زماني خاص مي يابد. وي اساس رابطه من و ديگري را به سان مسئوليتي اخلاقي درمي يابد كه معطوف به حوائج مادي و روزمره انسان است. از سوي ديگر، خداوند نيز ديگري ديگر است كه هر من در قبال او نيز مسئول است. اين رويكرد، وجه ديني انديشه لويناس درباب مسئوليت را برجسته ساخته و بدين نمط مسئوليت را نامتناهي و نامشروط مي سازد. بنابراين، مسئوليت نامتناهي قابل طفره رفتن نيست، زيرا عالم ملاً وجود ديگري نامتناهي است. همچنين رابطه اخلاقي در انديشه لويناس رابطه اي دوجانبه و بده بستاني نيست، زيرا مسئوليت در انديشه وي مبتني بر احساس و عاطفه بوده و عقل با ويژگي محاسبه گرانه اش در اخلاق جايگاه نازل تري دارد. اين مقاله تلاشي است براي پرتوافكني دقيق بر انديشه ناب لويناس درباب انضماميت و ترسيم كلي مختصاتي كه وي براي مسئوليت نامتناهي اخلاقي قائل است.