گذار از روش به پساروش آنتي دوآليستي در انديشه سياسي غرب؛ پيامدها و چشم‌اندازها

تمايز ذهن-عين در معرفت‌شناسي دكارتي منجر به شكل‌گيري نوعي معرفت‌شناسي شد كه وجه اساسي آن دوآليست يا دوگانه­گرايي است كه جهان بيرون از ذهن را به­مثابه عينيتي مسلم مفروض مي­گيرد و كشف عينيت را هدف غايي معرفت يا آنچه كه «روش علمي» خوانده مي‌شود، قلمداد مي­كند؛ ولي چرخش‌هاي سه­گانه هستي­شناختي، زبانشناختي و منطقي از نيمه قرن بيستم به بعد منجر به نقد روش علمي معطوف به معرفت­شناسي كانتي شد. يكي از ادعاهاي مقاله حاضر اين است كه به كمك منطق فازي مي­توان بر نظام معرفتي دوياليستي به ارث رسيده از رياليسم غلبه يافت؛ لذا مسيله اصلي اين است كه با نقد و انحلال پيش‌فرض‌هاي معرفتي و منطقي از جمله دوآليسم، روش علمي چه سرنوشتي پيدا مي­كند؟ براي پاسخ به اين مسيله، پس از بررسي تبارشناسانه نظام معرفتي روش علمي، چرخش‌هاي سه­گانه (منطقي، وجودي و زباني) به­مثابه عامل گذارِ روش دوآليستي به پساروش آنتي‌ دوآليستي، بررسي خواهد شد كه در اين چرخش، گذار از منطق ارسطويي به منطق فازي و نقش برجسته منطق فازي در اين چرخش محوريت خواهد داشت