تاثير درآمدهاي نفتي در (فرآيند) زوال دمكراسي ايران از سال هاي 1342 تا 1357

اين پژوهشي به بررسي رابطه نفت و دموكراسي در ايران، بعد از اصلاحات ارضي و سالهاي 1342 تا 1357 مي پردازد و از خلال سياستهاي اقتصادي - نفتي حكومت محمدرضا پهلوي، تاثيرات نقشي (حكومت رانتير) در ساخت اجتماعي - سياسي ايران را مورد تبيين و تحليل قرار مي دهد. اهداف اصلي اين تحقيق عبارتند از: شناخت و بررسي وضعيت سياسي و اجتماعي ايران در سالهاي 42 تا 57 با توجه به بالا رفتن قيمت نفت و سياست هاي سياسي و اقتصادي و بررسي و شناخت ارتباط درآمدهاي نفتي و خودكامگي فردي در ساختار سياسي ايران در زمان پهلوي دوم. آنچه به عنوان نتيجه از اين تحقيق حاصل مي شود اين نكته است كه رابطه معناداري ميان تحصيل دارابودن دولت و ماهيت غيردموكراتيك آن وجود دارد. با عبارت ديگر بي نيازي اقتصادي و درآمدي دولت از جامعه، علت سرشت غيردموكراتيك رژيم هاي رانتير است. دولت ايران به رهبري محمدرضا شاه در سال هاي 1342-1357 با افزايش درآمدهاي نفتي الگوي ايجاد ثبات سياسي نه از طريق مشاركت فراينده مردم در عرصه هاي مختلف اجتماعي بلكه از راه زور و سركوب معطوف به منافع قدرت سياسي را در پيش گرفت.