معرفت شهودي در منطق الطير عطار

انسان در راه نيل به حقيقت به معرفت و شناختي نياز دارد كه از معرفت‌هاي حسي و عقلي پيراسته باشد، معرفت شهودي نوعي از شناخت است كه بر همين اساس استوار است. نفس بواسطه تكيه بر حواس ظاهري راهي به مرتبه شهود نخواهد داشت. خردگرايي نيز در درك معرفت حقيقي كه لازمه‌ي آن بينش الهي است فاقد توانمندي لازم است. معرفت شهودي حصولي و اكتسابي نيست بلكه حضوري و ذوقي است و بيشتر يافتني است تا فهميدني، يعني حقيقتي است كه در عالم حضور دارد و سالك بايد با سلوك خود بدان برسد. عطار با ذكر داستان مرغان در منطق‌الطير درصدد بيان اين نكته است كه انسان براي كسب مرتبه‌ي خود بايد مراحل مختلف را طي كند تا به توحيد واقعي برسد. وي مراحل سلوك در منطق‌الطير را هفت وادي بيان مي‌نمايد و براي آخرين وادي فنا را مطرح مي‌كند كه خود آغاز بقاست و سالك شايسته‌ي شهود حق مي‌گردد.