ويژگي هاي معنايي، ساختاري و بسامد واژگاني موجودات اساطيري منفي در شاهنامه (اهريمن، ابليس، غول)

جهان انساني سه دوره جهان شناسي را تجربه كرده است: اسطوره اي، فلسفي و علمي. كه دوره ي اسطوره اي بسيار طولاني بوده است و در ميان پيروان اديان الهي جلوه ي بيشتري دارد. اسطوره واژه اي معرب از واژه ي يوناني هيستوريا مي باشد. با ادبيات حماسي در آغاز پيدايش، پيوند يافته است و در شاهنامه، اين بزرگ اثر حماسي، در شكل موجودات فرازميني مثبت و منفي نمودار مي شود كه موجودات مثبت را طبق كيش زرتشتي، آفريده اهوره مزدا و موجودات منفي را آفريده انگره مئينيو مي دانند. كه موجودات منفي گاهي در قالب يك موجود عظيم الجثه و خطرناك چون: اژدها جلوه مي كند كه از دهانش آتش درمي آيد. در واقع اين همان اژدهاي سه پوزه و سه سر و شش چشم اوستاست. موجودات منفي در شاهنامه به صورت هاي اهريمن، ابليس و غول جلوه مي يابند. كه نمايانگر نيروهاي شر و بدي هستند و حوادث منفي در شاهنامه حاصل منش و كردار موجودات منفي افسانه مي باشد. نگارنده بر آن شده است كه موجودات را از جايگاه كاربردي و پيدايش اين موجودات و ارتباط با ديگر اجزاي شاهنامه بررسي نمايد تا خوانش و ريشه ي اين موجودات در زبان هاي ديگر براي درك مفاهيم شاهنامه، شناخته شود.