بررسي مكتب سوررئاليسم با تكيه بر داستان ملكوت نوشته ي بهرام صادقي

سوررئاليسم ( surrealism) يا فراواقع گرايي مكتبي ادبي و هنري است كه واقعيت را پشت پا نهاده و به دنبال امور ذهني، رويا، خواب و خيال، ضمير ناخودآگاه، پيچيدگي هاي ذهن و ضمير آدمي و در كل نگارش به صورت خود به خود است. اكتشافات و يافته هاي روانشناختي فرويد در ترويج و تأييد اين مكتب هنري تأثير فراوان داشت و مباني تجربي آن را ايجاد نمود، به همين جهت ابزاري به مناسب جهت تحليل روانكاوانه ي متون داستاني تبديل شد. سوررئاليسم در سال 1924 توسط آندره برتون در فرانسه مطرح شد و پس از آن بود كه پژوهش در آثار سوررئاليستي و كشف ويژگي هاي آن آغاز شد. ورود اين مكتب به ادبيات ايران با انتشار بوف كور نوشته ي صادق هدايت در سال 1320 آغاز گرديد و پس از آن بود كه به تدريج به آثار ديگر نويسندگان ايراني نيز راه يافت. صادق هدايت، ابراهيم گلستان، هوشنگ گلشيري، بهرام صادقي، غزاله عليزاده و غلامحسين ساعدي از جمله نويسندگان مطرحي مي باشند كه از دستاوردها و شاخصه هاي اين مكتب در آثار خود بهره جسته اند و از جمله پيشگامان اين مكتب به شمار مي روند. بهرام صادقي از جمله داستان نويسان موفق در عرصه ي داستان نويسي معاصر است. داستان هاي كوتاه وي در مجموعه ي "سنگر و قمقمه هاي خالي" و داستان بلند "ملكوت" نشان دهنده ي توانايي سرشار وي در هنر داستان نويسي است. مقاله ي حاضر ضمن بررسي اين مكتب در حوزه ي ادبيات، ويژگي ها و شاخصه هاي بارز اين اثر را برشمرده و در ادامه بخش هايي از داستان ملكوت ارائه شده تا مهم ترين جلوه هاي عناصر سوررئاليستي را در آن بكاويم و به چگونگي تأثيرات اين مكتب در اثر اين نويسنده توانمند دست يابيم.