بررسي تحليلي شتاب روايت در رمان سنگ صبور

در پژوهش پيش رو با رويكردي تحليلي-توصيفي، شتاب روايت در رمان سنگ صبور بررسي شده است. ژرار ژنت براي سنجش شتاب روايت، زمان خوانش متن روايي را بر زمان تقويمي مورد نياز براي رويدادن رخدادهاي آن در واقعيت تقسيم مي كند. در سنگ صبور، كه رمان جريان سيال ذهن شمرده مي شود، آينده پيشاپيش به گذشته دگرگوني يافته است؛ از اين نگاه، آنچه به اين رمان موجوديت بخشيده، گذشته نگريهاي پياپي همراه با چند نمايشواره بلند است. در اين رمان، بازه زمان داستان چندان روشن نيست؛ از اين رو اندازه گيري شتاب روايت در اين رمان بر پايه حدس و گمان واقع بينانه نخواهد بود. از آنجا كه محورهاي داستاني سنگ صبور، جز نمايشواره ها برايند تك گويي دو يا چند شخصيت است براي بررسي شتاب روايت در هر يك از اين محورهاي داستاني، بايد شتاب روايت را در بخش تك گويي راويهاي آن خط داستاني پيش چشم داشت. با توجه به اينكه سنگ صبور متني صحنه اي شمرده مي شود، انتظار مي رود، شتاب روايت در اين رمان ثابت و خنثي باشد؛ اما سنگ صبور انباشته از درنگ توصيفي و توضيحي، گذشته نگري، بازنمايي دنياي دروني شخصيت ها و روايتهاي برون داستاني است و همين عناصر، كندي نسبي شتاب روايت را در پي داشته است.