معناشناسي واژه اعتماد به نفس در قرآن و حديث

Semantics of the Term "Confidence" in the Qur’an and Hadith

«اعتماد به نفس» از آن دسته واژگاني است كه همواره در معناي لغوي و روان‌شناسي با دين در تضاد است. پژوهش حاضر، براي نزديك شدن به سيماي آن از قرآن، به روش تحليلي و با استفاده از شيوه معناشناسي هم‌زماني، به تحليل «اعتماد به نفس» در قرآن و حديث پرداخته‌است و ارتباط مفهومي آن را با واژه‌هاي جانشين، همنشين و متضاد واكاوي كرده‌است تا حوزه معنايي و مفاهيم پيراموني آن بازشناخته شود. از آنچه در متن مقاله بيان شد، مي‌توان گفت اعتماد به نفس به عنوان يك موهبت از ناحيه خداوند، به معناي ايمان و اتكا به توانايي‌ها و استعدادهاي واقعي خويش بر مبناي تقوي و توكل بر خداست كه فراتر از معنايي است كه لغويون و روان‌شناسان مي‌گويند.

The Confidence was a word that in the conflict with religion in terms of literal and psychological meaning. This study tried to get closer to the face of the Qur’an, using semantics concurrency method through which it analyzed the word confidence in the Qur’an and Hadith and analyzed conceptual relations with its substitutions, synonyms, and antonyms to find its semantic field and its surrounding concepts. It is found out that the confidence as a blessing from God means faith and reliance on your own real talents and abilities based on piety and trust in God, and this meaning this meaning exceeds beyond what the philologists and psychologists say. This study has adopted an analytical method.