ضد انقلابيگري در نظام بين الملل: مباني و نمودهاي عملي

بازيگران اصلي نظام بين­الملل به منظور حفظ امنيت و برتري خود در عرصه جهاني، داراي رفتار و خصلتي محافظه­كارانه هستند و بدين لحاظ ضمن تاكيد بر «حفظ وضع موجود»، تلاش مي­كنند تا وضعيت نسبتاً همگون و منسجم نظام بين­ المللي را حفظ نموده و مانع بروز تغييرات و دگرگوني­ هايي بنيادين در ساختار اين نظام شوند. اين در حالي است كه انقلاب ­هاي بزرگ، با طرح ايده­ هاي جهاني و اصول نجات بخش خود، در صدد تحقق و اجراي آرمان­هايي فرامرزي بر مي­آيند و اصول و معيارهاي حاكم بر سيستم جهاني را به چالش كشيده و مدعي شروع دوران نويني در حيات سياسي- اجتماعي بشريت در مقياسي بين­ المللي مي­شوند. اين مقاله، چرايي و چگونگي شكل­ گيري موجي از ضد انقلابي­گري و اقدامات تقابلي در نظام بين­الملل عليه انقلاب­هاي بزرگ (انقلاب­هاي فرانسه، روسيه، چين و ايران) را مورد تجزيه و تحليل قرار مي­ دهد و اين مدعا را به محك آزمايش مي گذارد كه در برابر انقلاب­ هاي بزرگ داراي اهداف جهاني و آرمان­هاي فراملي، نوعي ضد انقلابي­گري نيز در مقياس بين ­المللي توسط بازيگران عمده نظام بين­ الملل، كه ساختار سيستم، منافع و جايگاه خود را در خطر مي ­بينند، شكل مي­ گيرد. پزوهش حاضر در نهايت به اين نتيجه دست مي يابد كه اگرچه ايده­ها و آرمان­ هاي جهان وطني­ گرايانه و نجات­بخش انقلاب­هاي بزرگ شور و اشتياق گسترده­اي را در بين بخش­ هاي وسيعي از ملت ­هاي جهان بر مي ­انگيزند، اما مباني ساختاري نظام بين ­المللي و بازيگران اصلي جامعه جهاني، بعنوان حافظان وضع موجود، بصورت يك مجموعه هماهنگ، در برابر جاه­طلبي ­هاي آنها موضع­گيري و مخالفت مي­كنند تا اجازه ندهند كه يك «بازيگر ياغي» بنيان­هاي ساختاري نظام بين­ الملل را به چالش كشيده و اصول و معيارهاي آن را به زير سئوال ببرد