ميدان هاي منطقه اي و هژموني در بين النهرين

منطقه بين النهرين به عنوان يك ميدان تاريخي مهم، فضايي براي رقابت قدرت ­هاي بزرگ در طول تاريخ بوده است. پس از سرنگوني رژيم بعثي عراق و پديد آمدن يك خلاء ساختاري در اين كشور و نيز موج­ هاي فزاينده­ بيداري اسلامي، منطقه بين النهرين به عرصه­اي براي كسب هژموني ميان سه كشور ايران، تركيه و عربستان تبديل شد. اين سه كشور براي سلطه بر منابع ژئوپليتيك و ژئواستراتژيك در اين منطقه، به رقابت­ها و تنش­هاي گوناگوني دست زده­اند. از آنجا كه ايران، عربستان و تركيه به عنوان ساختارهاي رسمي و قدرتمند ژئوپليتيكي در منطقه به شمار مي ­آيند، روي آوردن به كارگزاراني در مقياس محلي كه اهداف و نيات سه كشور ياد شده را پي گيرند، ضرروي است. از اين روي، منطقه بين النهرين به مثابه ميداني براي رقابت هژمونيك تبديل شده است. پژوهش حاضر با روش توصيفي- تحليلي در پي پاسخ به اين پرسش است كه رقابت در منطقه بين النهرين داراي چه بنمايه هايي است و كشورهاي قدرتمند منطقه براي كسب هژموني در اين منطقه از چه ابزارهايي استفاده مي­كنند؟ بر اساس نتايج اين تحقيق، رقابت در بين النهرين داراي بنمايه هاي ايدئولوژيك و ژئوپليتيك است و كشورهاي منطقه (شامل ايران، تركيه و عربستان) با استفاده از كارگزاران محلي، كوشيده ­اند تا هژموني منطقه ­اي خود را به دست آورند