روششناسي سيستمي چندگانه: رويكردي نوين در پژوهشهاي مديريت

امروزه مديران با چالشهايي همچون پيچيدگي و پويايي فزاينده در ماهيت سازمانها و صنايع، مسايل غيرساختاريافته و عدماطمينان محيطي مواجه هستند. در چنين شرايطي درك، بررسي و تجزيه و تحليل مسايل سازماني و تدوين راهبردهاي مناسب، كاري دشوار قلمداد ميشود. روش‌شناسيهاي سيستمي مانند تحقيق در عمليات، تيوري پيچيدگي، سايبرنتيك و پويايي‌شناسي به تنهايي قادر به حلوفصل مسايل سازماني نيستند. آنها كارآمدي لازم را در مواجهه با شرايط ويژه سازمانهاي امروزي ندارند. مديران ازاينرو نيازمند رويكردهايي نوين و خلاقانه هستند. آنها بايد وراي پارادايمهاي حاكم، امكان بهرهمندي از نقاط قوت روش-شناسيهاي مختلف براي مواجهه با چنين شرايطي را فراهم سازند. روششناسي سيستمي چندگانه در قالب پارادايمي نوين [و متاثر از پارادايم انتقادي علوماجتماعي]، مديران و پژوهشگران حوزه سازمان و مديريت را در شناخت وضع موجود و مطلوب و ارايه راهكارهايي مناسب توانمند ميسازد. در اين مقاله با معرفي مباني فلسفي اينگونه روش-شناسيها و دشواريهاي مربوط به آنها، الگو-هاي مختلف ايجاد يك روششناسيسيستميچندگانه و اصول حاكم بر آنها ارايه ميگردد.