نهادگرايي جديد جامعه شناختي رهيافتي براي تحليل ثبات و تغيير

نهادگرايي جديد جامعه شناختي نهادها را توليد كننده منافع، هويت-ها و الگوهاي مناسب كنش در نظر ميگيرد كه خود در زمينههاي گستردهتر اجتماعي ـ فرهنگي شكل گرفتهاند. اين رهيافت با تاكيد بر اولويت فرهنگ، در پي توضيح اين مساله است كه چگونه ساختارهاي اجتماعي، منابع و معناها خلق مي‌شوند و نتايج با اهميت به بار مي‌آورند. نوشتار حاضر تلاش مي‌كند با مرور ادبيات مربوط به نهادگرايي جامعه شناختي، مفاهيم، نظريهها و ديدگاه اين رهيافت به همساني، همشكلي و انطباق سازماني، ثبات و تداوم رفتاري، ميدان سازماني، محيط نهادي، ارتباط بين كنش گران (افراد و سازمان‌ها) و محيط و در نهايت سطح تحليل كه مي‌توانند براي پژوهش‌هاي اجتماعي و سياسي كاربرد نظري داشته باشند، مورد بحث قرار دهد و با استفاده از مفهوم «سرهم بندي» استراوس الگويي براي تغيير نهادي در چارچوب نهادگرايي جديد جامعه شناختي ارايه نمايد.