بررسي نظريه پيچيدگي و تبيين اشارات آن در مديريت سازمان‏هاي آموزشي

اين مقاله با استفاده از روش تحليلي به خاستگاه نظريه پيچيدگي و تاثير آن در مديريت سازمان‏هاي آموزشي اشاره مي‎كند. متفكران نظريه پيچيدگي معتقدند سازمان‏هاي آموزشي، سيستم‎هايي خود ـ سازمان، پيچيده و غيرخطي هستند، بنابراين تغييرات آنها را نمي‌توان با اصول مديريت سنتي توجيه نمود و مديريت آنها مي‏بايست مديريتي خلاق، انعطاف‏پذير نسبت به تغيير، بي‏ثباتي و تنوع، تدوين برنامه‎هاي كوتاه مدت، بازدارنده نسبت به تمركز قدرت و سلسله مراتب و كنترل از بالا به پايين، مبتني بر اعتماد و احترام متقابل، و به صورت گروهي و اشتراكي باشد. در مقاله دلالت‏هاي ارزشمند اين نظريه تحسين مي‏گردند، اما به دليل ماهيت نسبي‏گراي مديريت پيچيده و چگونگي تطبيق سيستم خود ـ سازمان با مديريت و نحوه عملي مديريت گروهي، بر رعايت احتياط در كاربرد عملي آن تاكيد مي‎شود. در نهايت نتيجه‏گيري مي‏شود كه مديريت پيچيدگي مبتني بر ارتباط مفاهيم مكملي چون نظم/ بي‏نظمي مي‏تواند مبناي مناسبي براي مديريت سازمان‏هاي آموزشي محسوب شود