نقدي بر سير تاريخي ساختمان فعل مركب در كتب مهم زبان‌شناسي و دستور زبان فارسي

نگارندگان اين مقاله تلاش كرده اند براساس روش تحقيق كتابخانه اي مبتني بر نظريه هاي معناگرايي و ساختارگرايي، گزارشي از سير تاريخي تكامل ساختمان فعل مركب را از گذشته تا امروز ارايه و مورد نقد و بررسي قراردهند. اين پژوهش نشان مي دهد كه هرچه از آغاز تدوين كتابهاي دستوري و توجه علمي به مقوله افعال، فاصله مي گيريم و به امروز مي رسيم، «ساختمان فعل مركب» و راه هاي تشخيص آن تكامل بيشتري مي يابد و مشخص مي شود كه در اين مبحث، همواره بايد به مفاهيم ساختواژي، نحوي ومعنايي، توامان نگريسته شود. بر اين اساس فعل مركب «فعلي است كه از دوجز (اسم يا صفت + همكرد) تشكيل شده است كه در مجموع يك معني دارد و در جمله نقش اسناد را به عهده دارد و گسترش پذيري مانع مركب بودن آنها نيست.»