ارزيابي رهيافت فرانكفورت در برابر استدلال غيرمستقيم پيامد

Evaluation of Frankfurtיs Viewpoint in the Face of Indirect Consequence Argument

تقریرهای مختلف برهان غیرمستقیم ون اینوگن بر ناسازگاری تعین‌گرایی علّی و مسئولیت اخلاقی مدعی است كه اولاً ضرورت و تعین پیشین علّی موجب می‌گردد كه كنش‌های انسان برآمده از رخدادهای گذشته و قوانین طبیعت و در نتیجه فاقد امكان بدیل باشند؛ در حالی كه ثانیاً هر سنخ و قلمروی از ارادۀ آزاد و مسئولیت اخلاقی انسان‌ها به چنین آزادی انتخاب و كنشی برای برگزیدن و كنش خلاف واقع عامل متكی است. فرانكفورت با پذیرش تلویحی تعارض میان تعین سابق علّی و اصل امكان‌های بدیل (PAP) و به عبارت دیگر انتفای كامل اختیار دوسویۀ شخص در صورت موجَب و ضروری بودن كنش‌های او، می‌كوشد تا مقدمۀ دوم یعنی ابتنای مسئولیت اخلاقی عامل به PAP را نقض كند. اما به نظر می‌رسد كه الگوی فرانكفورتی در برابر استدلال غیرمستقیم پیامد از جهات متعددی همچون ابهام در جایگاه مداخله‌گر و نیز نفی كامل اهمیت و كاركرد توانایی بدیل قابل نقد و یا تعدیل باشد.

The different versions of van Inwagen’s indirect argument for the incompatibility of causal determinism and moral responsibility asserts that (1) the causal necessity and determination indicates that human actions are the results of past events and the laws of nature and thus does not have any alternative possibilities, while (2) every type of human free will and moral responsibility is based on such an alternative possibility to be capable of being chosen. Agreeing with the incompatibility of causal determination and the principle of alternative possibilities (PAP), Frankfurt tries to call the dependence of moral responsibility on the PAP into question. It seems, however, that the Frankfurt-style approach against the indirect argument suffers from being ambiguous in the status of the intervener. It is also incapable of explaining the significance and function of alternative possibility.