بررسي نظريه پايان تاريخ در انديشه فوكوياما

پايان تاريخ از چشم انداز تاريخي، سياسي و فلسفي جاي بسي تامل و بررسي است. پايان تاريخ و فرضيه تناهي پيشرفت به سو تفاهم هايي جديدتر منجر شده است. فوكوياما در دكترين سياسي خود تمام مشخصات مدرني را كه در واقع مايه زوال و افول تمدن غرب خواهد بود را بعنوان ابزار دوام و استمرار بقا سرمايه داري برمي شمارد. او مي كوشد با بكارگيري زور اين پايان را به تعويق اندازد و با ترسيم چهره اي ديگر از اين پايان به جاي نگراني، اميد و تحرك ايجاد كند. در خلال سال 1989 ميلادي فرانسيس فوكوياما به اصالت دادن به دموكراسي ليبرال بعنوان انديشه سياسي اقتصادي در آمريكاي شمالي و اروپاي غربي، نظريه پايان تاريخ را در مقاله اي منتشر نمود. در اين پژوهش به تبيين و بررسي مباني و خاستگاه انديشه فرانسيس فوكوياما پرداخته شده و براي انجام آن از روش توصيفي- تحليلي استفاده و داده هاي آن به روش كتابخانه اي گردآوري شده است. يافته هاي تحقيق حاكي از آن است كه ريشه هاي فكري پايان تاريخ فوكوياما برگرفته از ديالكتيك هگلي است. پايان تاريخ فوكوياما برمبناي ايديولوژي ليبرال دموكراسي و سعي در تقويت و تثبيت آن در نظام جهاني دارد. هگل اين محرك اوليه تاريخ را در عاملي انساني كه همانا پيكار براي بازشناسي باشد، مي داند.