تاريخ سلاطين هورامان تداوم يا تحول تاريخ نگاري محلي در كردستان

The History of the Ouraman Sultans; the Continuity or Evolution of the Local Historiography in Kurdistan State

ايالت كردستان، مقارن دوره قاجار،در زمينه تاليف تاريخ هاي محلي حيات بالنده اي داشته است. تواريخ محلي تواريخي هستند كه گرايش هاي زيست بوم نگاري پررنگي دارند. اين تاريخ ها، به دليل نگاه مورخان از پايين به بالا، محتوايي متنوع دارند؛ لذا در بررسي تاريخ اجتماعي حائز اهميت هستند.يكي از مهم ترين نمونه هاي اين تواريخ، تاريخ سلاطين هورامان است. اين كتاب، در عهد مظفري، با محوريت سلسله سلاطين هورامان و در منطقه هورامان كردستان نگارش يافته است. خاندان سلاطين هورامان، از امراي حاكم بر بلوك هورامان،از بلوكات تابع ايالت كردستان ايران به مركزيت سنندج بودند كه تاسال 1284ق. خاندان كرد اردلان بر اين ايالت حكومت مي كردند. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد از ميان آثار عرضه شده در كردستان، از صدر قاجار تا پايان عهد مظفري، به جز كتاب تحفه ناصري از ميرزا شكرالله سنندجي، كه برخي ديدگاه هاي نوين نسبت به تاريخ نويسي داشته است، بقيه تواريخ از جمله تاريخ سلاطين هورامان به سبك و سياق مورخان سنتي نگارش يافته است.

The Kurdistan state of Qajar period, found its enlightened summit and position in the field of local history writings. The local histories are those types of histories which possess a strong ecosystem orientations. These kinds of histories, due to the look of historians from bottom to the top, involve a variety of contents and for this reason are of great significance in the social history studies. One of the best examples of these histories is the history of the Ouraman sultans. This book has been written with the focus on the history of the series of Ouraman sultans in the area of Ouraman of Kurdistan province. The Ouraman sultans family were originally from the dominant rulers of the Ouraman bloc, belonged to the blockades of the Kurdistan state of Iran and Sanandaj was its capital which was ruled under the leadership of the Kurd Ardalan family, until 1284 AH, The findings of the study show that among the works presented in Kurdistan state from the rise of the Qajar dynasty to the collapse of the Mozaffarid reign, with exception of the book ‘Tohfe-ye Naseri’ of Mirza Šokr-Allah Sanandaji who had some modern views on historiography, the rest of the histories, including the history of the Ouraman sultans have been written in the style of the traditional histories