شريعت در فلسفة سياسي ابن رشد

مدينۀ فارابي بر انطباق فلسفه و دين استوار است و بخش عملي دين همان است كه كلياتش در فلسفۀ عملي بيان شده است. مدينۀ ابن ‌سينا نيز مدينه‌اي است واقعي كه به شريعت پيامبر (ص) تكيه دارد. حال مدينۀ ابن‌ رشد چه ويژگي‌اي دارد؟ بر چه استوار است و در آن شرع چه جاي‌گاهي دارد؟ در واقع، اگر اساس مدينۀ فارابي بر تقارن است و اساس مدينۀ ابن‌ سينا بر شريعت، مدينۀ ابن‌ رشد بر چه اساس و بنيادي شكل گرفته است؟ در اين مقاله با توجه به نظام فلسفي ابن‌ رشد سعي شده است تا به جاي‌گاه شريعت در فلسفۀ سياسي او پرداخته شود. اين انديشمند، با توجه به افق فكري خود يعني تمدن اسلامي، در شرح جمهوري مدينۀ فاضلة افلاطون را در افق تمدن اسلامي مورد خوانش قرار مي‌دهد و پيامبر (ص) را بنيان‌گذار آن معرفي مي‌كند. او بين شريعت و قانون انساني تضادي نمي‌بيند و ضمن اين‌كه شريعت را در تحقق فلسفه مؤثر مي‌پندارد، فلسفه را نيز در چنين جامعه‌اي از فهم شرعي برخوردار مي‌داند