نگاهي به اشعار و ترانه هاي دامداري در استان كهگيلويه و بويراحمد

استان كهگيلويه و بويراحمد يكي از خاستگاه هاي بكر و پربار اشعار فولكلوريك و ترانه هاي محلي است كه بيشتر در هيأت ادبيات غنايي نمود يافته است و بي پيرايگي و سادگي و بازتاب فرهنگ و آداب‌ و رسوم كهن اين مرزوبوم، در اين اشعار موج مي زند. ازاين‌رو، با توجه به رشد روزافزون تكنولوژي و اضمحلال فرهنگ عامه، بسيار ضروري و بايسته مي نمايد كه پيش از آنكه اين مواريث فرهنگي و اشعار ناب، در پرده ي خمول رو به فراموشي گذارند، نسبت به گردآوري و ضبط و تحليل اين اشعار، اقدامي شايسته صورت گيرد. از همين روست كه نگارنده در اين نوشتار كوشيده است كه با روشي ميداني، به گرد آوري و ضبط، آوانگاري و سپس تحليل اشعار غنايي نامكتوب دامداري (چوپاني، دوغ زني، شيردوشي، بلوط كوبي و كوچ روي) استان كهگيلويه و بويراحمد بپردازد. در اين جستار پس از مقدمه، پيشينه و روش تحقيق، به دسته بندي، بررسي اشعار و ترانه هاي دامداري پرداخته شده است.