اثرات منفي امنيتي اقامتگاه‌هاي گردشگري غيررسمي در شهر همدان پژوهشي در چارچوب روش‌شناسي كيو

Negative Security Impact of Informal Tourist Residencies in Hamedan: A Research with the Methodology of Q

تجربه جهاني طي چند دهه گذشته نشان مي دهد كه توسعه گردشگري در فضاهاي جغرافيايي و از جمله نواحي شهري همواره به اشكال و درجات مختلف پيامدهاي مثبت و منفي گوناگوني در ابعاد امنيتي، اقتصادي، اجتماعي-فرهنگي و محيطي به همراه داشته است. پژوهش حاضر بر شناخت و تحليل اثرات منفي امنيتي ناشي از فعاليت اقامتگاه‌هاي گردشگري غيررسمي در شهر همدان تمركز دارد. بنيان روش‌شناسي پژوهش مبتني بر روششناسي كيو به عنوان يك روش تركيبي يا آميخته است. روش‌ كيو يك بسته روش‌شناسي كامل است كه به ترتيب مراحل مطالعه كيفي و مطالعه كمّي را در بر مي‌گيرد. همچنين، تحقيق حاضر به لحاظ هدف از نوع پژوهش‌هاي كاربردي به شمار مي‌آيد. 64 نفر از ميان اهالي فضاي گفتمان به روش نمونه‌گيري هدفمند براي مشاركت در پژوهش انتخاب شد. بر اساس يافته‌هاي مطالعه‌ي فضاي گفتمان در مرحله كيفي اثرات منفي فعاليت اقامتگاه‌هاي غيررسمي شامل 16 گزاره‌ شناسايي شد. در مرحله كمّي براي كشف الگوهاي ذهني موجود درباره اثرات منفي امنيتي از روش‌هاي تحليل خوشه‌اي و تحليل تشخيص استفاده شد و بر اين اساس 5 الگوي ذهني متمايز شناسايي شد. به طور خلاصه ديدگاه نخست، سرپوش گذاشتن بر جرم و ناهنجارهاي اجتماعي؛ ديدگاه دوم، قانون‌گريزي و تخريب وجهه يا تصوير مقصد گردشگري؛ ديدگاه سوم، تضعيف امنيت جوامع ميهمان و ميزبان، ديدگاه چهارم، تهديد امنيت اقتصادي مقصد گردشگري و ديدگاه پنجم، تضعيف كنترل اجتماعي و كنترل انتظامي را مورد تاكيد قرار مي‌دهد.