بررسي كلام مغلوب در سوره مباركه اعراف

كلام مغلوب، ره‌آورد سفر كوتاه عارفان از عالم لامكان است، تجربه‌اي عرفاني كه واژه‌ها از توصيف آن در مانده‌اند؛ عارفان براي برون رفت از بحران بيان ناپذيري تجارب عرفاني خود تمهيداتي انديشيده‌اند كه با گذشت زمان جزيي از مختصات كلامشان‌ شده است. سورۀ اعراف از كتاب كشف‌الاسرار ميبدي به عنوان موضوع مورد مطالعۀ اين پژوهش، داراي ويژگي‌هايي است كه از هر جهت با ويژگي‌هاي كلام مغلوب همخواني مي‌كند؛ كه (از جمله ي اين همخواني ها مي توان به موارد ذيل اشاره كرد) آن‌ها موارد زير است: 1- محتواي كلام ميبدي كه مشتمل بر محتويات كلام مغلوب است و عبارتند از: فعل نگارشي، پراكنش معنايي، تأويل و تفسير و ايدئولوژي 2- استفادۀ ميبدي، از عناصر بلاغي در جهت محسوس كردن تجربه‌هاي نامحسوس عرفاني و نيز ابهام‌زايي كه شاخصۀ اصلي سخن مغلوب است 3- احوالات عرفاني ميبدي اعمّ از: وجد، تجلّي و... كه در كلام او منعكس شده است. همۀ اين‌ها دلايلي روشن است براي رسيدن به اين باور كه كلام ميبدي (در نوبت سوم) كشف‌الاسرار، كلامي مغلوب است.