بررسي جلوه هاي پايداري در قصيده ي "تعالي نبوس التراب" از محمد القيسي

ابر بهاري كه بر فضاي كشور هاي اسلامي حاكم شده است، روز به روز در حال بارور شدن است و در شرايط كنوني با تأثرگذاري شگرف رسانه ها و ابزارهاي گوناگون هنري، باران فهم و آگاهي را بر عقل هاي خفته ي اين سرزمين ها باريده است. محمد القيسي، از آن دسته از شاعران ادبيات پايداري ملت فلسطين مي باشد كه عشق به وطن را مي توان در آثارش در محورهاي گوناگون آن پيدا كرد و عشق وي، عشقي ملموس و انساني است و در عين حال متعالي و به دور از هر گونه ظاهرگرايي است. اين مقاله در صدد است تا بيـان كـند كه يكي از دغدغه‌هـاي اصليِ محمد القيسي شاعر بزرگ مقاومت فلسطين، نمايان كردن غفلت و عدم اتحادِ نسـلي است كه رفاه غربت، آنـها را از درد و رنـج ملت خويش غافل كرده است؛ به همين سبب، وي مي‌كوشد با سرودن ابياتي كه بر اتحاد و يكپارچگي، دلالت دارند، وضع مطلوب را در افراد ايجاد كنند تا به اتحاد لازم برسند و به نظر مي رسد كه نام گذاري، اين قصيده با عنوان "تعالي نبوس التراب" اين موضوع را تأييد مي كند. از ديگر اهداف محمد القيسي در اين قصيده كه نگارندگان اين مقاله با استفاده از روش توصيفي و كتابخانه اي در صدد آن هستند، دعوت به مبارزه، شماتت اعراب و مظلوميت مردم فلسطين كه وطنشان مورد تهاجم بيگانگان قرار گرفته است، اشاره كنند.