بررسي تطبيقي نوستالوژي در اشعار كليم و آثار گوستاو يونگ

نوستالژي در مفهومي كلي به درد و حسرت شخص بر گذشته اي خوشايند اطلاق مي شود ، نوستالژي يا دلتنگي براي گذشته، حالتي است رواني كه به صورت ناخودآگاه در فرد ظاهر و تبديل به يك انديشه مي شود. در عرصة ادبيات، اين حالت براي شاعر يا نويسنده اي رخ مي دهد كه پيرو انگيزش هاي فردي يا اوضاع اجتماعي - سياسي پيرامون خود، به نوعي احساس دلزدگي از زمان حاضر دچار مي¬شود و انديشة بازگشت به گذشته و خاطرات شيرينش را در سر مي پروراند. كليم كاشاني از شاعران قرن يازدهم هجري است كه در آغاز جواني به هند مهاجرت كرد . اين مقاله سعي دارد كه به برسي نوستالژي فردي و جمعي در اشعار كليم كاشاني بپرداد و انواع آن را تحليل نمايد. نوستالژي فردي در ديوان كليم مي توان به : «وطن» ، «ياد ياران و دوستان» ، «معشوق» و « پيري و ياد ايام جواني» اشاره كرد. كهن الگو و آرمان شهر از نوستالژي جمعي در اشعار كليم كاشاني است. شهر دكن در هند و ملك سليمان از آرمان شهرهايي است كه در ديوان وي يادآوري شده اند . همچنين به كهن الگوهاي «جام جم» ، «گلستان ارم» ، «آباي علوي» ، «هما ، «روز ازل» ، « آب حيوان » و كهن الگوي «عنقا» اشاره نمود.