تجربه عرفاني در اشعار سنائي غزنوي

در اين مقاله به بحث تجربه ي عرفاني و اهميت آن از ديد يكي از عارفان بزرگ قرن ششم ، سنايي غزنوي كه انديشه هاي عرفاني او بر عرفاي بعد از او نيز تأثيري به سزا داشته است پرداخته شده است . مطالعه در آثار سنايي ( حديقه الحقيقه ، ديوان، سيرالعباد و ... ) در باب احوال نشان مي دهد كه سنايي به صورت جدي به ابعاد تجربي عرفاني اعم از مقامات و احوال در فرآيند سير و سلوك عرفاني توجه داشته است و تجربه ي عرفاني از ديد او گذر از اين منازل و البته بر مبناي رعايت شريعت مي باشد . او شريعت را پلي به سوي حقيقت و رسيدن به معرفت مي داند . كه سالك بدون آن در سير و سلوك عرفاني خويش به منزل نخواهد رسيد . او در بررسي احوال به ويژگي معرفت زايي احوال ( تجارب عرفاني ) توجه داشته و با بيان انواع معرفت تنها معرفتي را كه كاملاً پذيرفته معرفت شهودي و عيني است كه آن را حاصل تجلي حق تعالي بر دل سالك مي داند. كه از ديد او وجودي غير از وجود خدا نيست و ديگر هست ها زير هستي او قرار دارند . بنابراين تجربه عرفاني از ديد سنايي تجربه وحدت شهود و وصال با خداوند است.