نماز به مثابه تجربه معنوي در زندگي مردمان شاهنامه

جهان اجتماعي شاهنامه موزه ي مردمشناسي از ايراني تباران پيش از اسلام است و آيين اين مردمان را در جنبه هاي گوناگون زندگي مي نمايانَد. نماز چه به عنوان وظيفه و چه به عنوان آييني ديني، تجربه ي معنوي نابي است كه از گذشته ي باستاني در نهاد بشر جاري است. اين مقاله درصدد اين است كه جايگاه نماز را به عنوان آيين خاصي از نيايش در شاهنامه ي فردوسي بيان نمايد. در اين مقاله به روش كتابخانه اي داده هاي تحقيق از متن مورد مطالعه استخراج شده است. جامعه آماري تحقيق، شاهنامه ي فردوسي بوده، نمونه گيري به روش كنترل شده انجام گرفته و شامل داستان هاي اساطيري شاهنامه از آغاز تا حكمروايي فريدون مي باشد. داده هاي به دست آمده پس از توصيف و جمع بندي، به وسيله ديدگاه نظري تفسيرگرايي مشاهده شده و مورد تحليل فلسفي قرار گرفته است. نماز به عنوان گونه ي خاص و تعريف شده از نيايش در شاهنامه سپاس و تسليم در برابر آفريننده يكتا و بي همتا است و با جلوه اي معنوي، موجب نيل به اثرات ملموس مادي مي گردد. "تهمورث" با پيروي از دستور خويش كه استمرار به اقامه ي نماز شب داشته به فره ايزدي دست مي يابد و "فرانك" به شكرانه حكمروايي فريدون، نماز به پاي مي دارد. متغيرهاي جنسيت و پايگاه اجتماعي با تجربه معنوي از نماز ارتباط ندارد.