تجلّي اعياد اسلامي و جشن‌هاي ايراني در غزليات حافظ شيرازي

هر ملّتي به فراخور پيشينة ملّي و آييني خود جشن‌ها و اعياد خاصّي دارد كه ريشه در گذشتة فرهنگي، ملّي، فكري و عقيدتي آنها دارد. ايرانيان نيز اعياد و جشن‌هاي فراواني در تاريخ خود دارند كه سابقة برخي از آنها به قبل از اسلام و دوران باستان مي‌رسد و برخي ديگر با ورود اسلام به ايران در ميان ايرانيان رواج يافت. شاعران به عنوان پاسداران و حافظان هويّت فرهنگي و انديشه‌هاي ملّي - ديني خود، در راستاي ابقاي فرهنگ و تمدّن خود به اعياد و جشن‌ها توجّه خاصّي نشان داده‌اند و در سروده‌هاي خود، به آداب و رسوم و گذشتة آنها پرداخته‌اند. شاعران پارسي گوي نيز در راستاي ابقاي فرهنگ و تمدن دير پاي خود و حفظ انديشه‌ها و باورهاي ديني - ضمن بيان مسائل مورد نظر خود- به اعياد و جشن‌ها توجّه نشان داده‌اند و كوشيده‌اند در كلام خويش آنها را ثبت كنند. در پژوهش حاضر برآنيم، تجلّي اعياد اسلامي و جشن‌هاي ايراني را در غزليات خواجه حافظ شيرازي نشان دهيم كه اين شاعر بزرگ، چه سان از ذوق سرشار خود براي حفظ و جاودانگي بخشي فرهنگ ملّي و عقايد ديني خود بهره برده است. يافته‌هاي پژوهش نشان از آن دارد كه اشاره به اعياد و جشن‌ها در كلام حافظ - به نسبت تعداد ابيات ديوانش - كم است. از جشن‌هاي ايراني تنها به نوروز و يلدا و از اعياد اسلامي تنها به عيد فطر اشاره كرده است.