تحليل گفتمان در نمايشنامه هملت بر مبناي آراي فوكو

ادبيات هر ملتي عصاره فرهنگ و تاريخ آن ملت و آيينه تمام نماي باورهاي اوست؛ از اين رو است كه ادبيات هر دوره زيرلايه‌هاي مربوط به بافت اجتماعي، سياسي و فرهنگي، خود را واگويه مي‌كند. نگارندگان برآنند تا با تكيه بر روابط بين «قدرت، دانش و حقيقت» از ديدگاه فوكو به تحليل گفتمان جاري در نمايشنامه هملت اثر شكسپير بپردازد. مولفه هاي مذكور در اين اثر چنان رمزگذاري شده‌اند كه به باور نگارندگان يكي از بهترين روش‌هاي رمزگشايي كردن و بازشناختن ماهيت اصلي شخصيت‌هاي داستان تحليل گفتمان است. وجه تمايز اين تحقيق آنست كه برخلاف تحقيقات مشابه كه در مطالعه اين اثر، از رويكرد هاي فلسفي، روانشناسي و انتقادي بهره جسته اند، در اين پژوهش سعي بر آن بوده است تا با بازشناسي عناصر اصلي نظريه گفتمان و ارائه نمونه هاي مبتني بر پژوهش، روش تحليل گفتمان فوكويي به مثابه يك روش تحليل معرفي گردد تا مخاطب ضمن كسب تصويري روشن از اين راهكار، با حيطه‌هايي كه مي‌توان از تحليل گفتمان انتقادي سود جست نيز آشنا شود. در اين تحقيق ابتدا به شرح نكات بنيادي و معرفي مولفه هاي نظريه تحليل گفتمان انتقادي از منظر فوكو پرداخته شده و سپس اين مولفه ها، در فضاي روايتي نمايشنامه هملت تحليل و موشكافي مي گردند.