مولفه هاي شك سازنده در انديشه ويتگنشتاين متاخر و پيامده هاي تربيتي آن در تربيت ذهن نقاد

هدف اصلي اين مقاله، شناسايي مؤلفه‌هاي شك سازنده در آثار ويتگنشتاين متأخر و پيامدهاي تربيتي آن در تربيت ذهن نقاد است. براي دستيابي به اين هدف از تحليل و تفسير استفاده شد. براساس نتايج به دست آمده، ذهن نقاد براي شناخت حقيقي مي‌بايست شك سازنده داشته باشد كه بر پايه دلايل سنجيده مي‌شود. آثار شك، بايستي چيزي بيش از اظهار كلامي شك بوده و تأثير شك بر رفتار و عمل ذهن نقاد قابل‌مشاهده باشد. براي داشتن شك سازنده، بايستي به بازي‌هاي زباني شك تسلط داشت. ازآنجاكه قواعد حاكم بر صورت‌هاي اجتماعي جهان‌شمول نيستند، لازم است ذهن نقاد در سنجش امور، مطابق باورهاي حاكم بر بازي‌هاي زباني هر حوزه به بررسي بپردازد. همچنين، ذهن نقاد، در نقادي امور نمي‌تواند به صورت يكجا تمام باورهايش را به چالش بكشد؛ زيرا شك مستلزم مباني است. اما در عوض مي‌تواند در تك‌تك باورهايش شك نمايد. در نهايت، براي پرورش ذهن‌هاي نقاد، بجاي ساختار محافظه‌كارانه، مي‌بايست فضاهاي تربيتي، منعطف بوده و فرصت حضور در جامعه و كسب تجربه را براي فراگيران به منظور كسب جهان- تصوير مهيا سازد.