بررسـي مولفـههاي ادبيات پايداري در اشعار رضوي دعبل خـزاعي

The Analysis of the Components of Resistance Literature in Dabal Khuzai’s Razavi Poems

دعبل شاعر برجسته شيعي است كه عشقش به امامان معصوم(عليهم‎السلام) قطعي و انكارناپذير است. وي سراسر ديوان خويش را مزيّن به نام ايمه اطهار(عليهم‎السلام) به‎ويژه امام‎رضا(عليه‎السلام) نموده و با ابزار شعر، درصدد آن است كه با بيان ويژگيهاي ظاهري و معنوي امام‎رضا(عليه‎السلام) و شناساندن حاكمان مستبد آن دوران، ظلم و ستم به اهل بيت(عليهم‎السلام) و مظلوميت آنان را در آيينه اشعارش به تصوير بكشد. اين پژوهش به روش توصيفي‎ـ‎تحليلي كوشيده است جلوه هاي پايداري سرودههاي رضوي در ديوان دعبل را استخراج، بررسي و تحليل كند. بررسي ها نشان داد دعوت به مبارزه، ترسيم چهره رنج‎كشيده و مظلوم امامان(عليهم‎السلام)، بيان ظلم و ستم به امام‎رضا(عليه‎‎السلام) اميد به آينده و گريه در سوگ او، از جمله مولفه هاي مهمّ ادب پايداري است كه دعبل در اشعار رضوي خويش به تصوير كشيده است.

Debal is one of the most prominent Shiite poets whose love for the infallible Imams (PBUT) is decisive and indisputable. He emblazoned his entire Divan with the name of Imams, especially Imam Reza (A.S). With the help of poetry, he intended to portray the oppressions that the Ahl al-Bayt endured and their innocence by expressing the apparent and spiritual qualities of Imam Reza (A.S) and introducing the tyrant rulers of that era. This descriptive-analytical study attempts to extract and analyze the resistance effects in Dabal’s Razavi poems. Results demonstrated that inviting to challenge, portraying the suffers the oppressed Imams endured, expressing the oppressions against Imam Reza (A.S), hoping for the future, and weeping in Imam Reza’s grief were among the important components of Resistance Literature that Dabal had portrayed in his Razavi poems.