بررسي رابطه گرايش به تفكر انتقادي، رويكردهاي يادگيري و عملكرد تحصيلي در دانشجويان كارشناسي ارشد دانشگاه يزد

اين تحقيق، به بررسي رابطه ميان گرايش به تفكر انتقادي،رويكردهاي يادگيري و عملكرد تحصيلي در دانشجويان كارشناسي ارشد دانشگاه يزد پرداخته است. نمونه پژوهش شامل 280 نفر از دانشجويان دختر و پسر از سه دانشكده بودند كه به روش نمونه­گيري تصادفي طبقه­اي انتخاب شدند. براي جمع­آوري داده­ها از پرسشنامهگرايش به تفكر انتقادي ريكتس (2003) و پرسشنامه­رويكردها و مهارت­هاي مطالعه انتويستل و تيت (1997) استفاده شد. روش پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي است. يافته­ها نشان داد كه ميانگرايش به تفكر انتقادي و عملكرد تحصيليهمبستگي مثبت و معنادار وجود دارد. همچنيننتايج پژوهش همبستگي مثبت و معنادار ميان رويكرد عميق و راهبردي با عملكرد تحصيلي و همبستگي منفي و معنادار ميان رويكرد سطحي با عملكرد تحصيلي را نشان داد. در رابطه ميان رويكردهاي يادگيري و گرايش به تفكر انتقادي، همبستگي مثبت و معنادار بين رويكردهاي عميق و راهبردي با گرايش به تفكر انتقادي و همبستگي منفي و معنادار بين رويكرد سطحي و گرايش به تفكر انتقادي مشاهده شد. همچنين نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه از ميان رويكردهاي يادگيري (عميق، سطحي و راهبردي) و گرايش به تفكر انتقادي، تنها رويكردهاي سطحي و راهبردي، عملكرد تحصيلي دانشجويان را به طور معناداري پيش بيني نمودند.